Nerden nasıl çıktı hiçbi fikrim yok. Uzun zamandır yazmıyodum, belki de o yüzden bi anda böyle bişey yazmak geldi. Aslında yazının hakkında bişey diyemiyorum çünkü kendi duygularım olmadığından dolayı kulağa nasıl geldiğiyle ilgili hiçbi fikrim yok. Neyse çok uzatmayayım.. Yorumlarınızı yazarsanız çok sevinirim=)

Üşüyorum.Nedenini tam bilmiyorum. Kalbimin soğukluğundan olsa gerek. Buz tutmuş ellerim, ağlamaktan şişmiş gözlerim ve hayalkırıklığı yaşayan zihnim,vücudum,bedenim...Gerçekler pek de sıcak karşılamadılar beni. Normalde rüya görmeyi çok sevmem çünkü gerçek hayatta seçtiğimi yaşarım, bilinçaltımın bana sunduklarını değil. Halbuki şimdi tam tersi, o rüyayı gördüğüm sıcak yatağa yeniden girebilmek için nelerimi vermezdim. Meğerse mutlu an dediğim şeyler beynimi yıkamaktan başka bir işe yaramamışlar. Beynimi bir süre uyuşturdu bütün bunlar ama şimdi herşeye yeni baştan alışabilmem daha da fazla zamanımı alacak. Zamansızlıkta yüzüyorum sanki. Hiçbir programım yok, ne şu an için ne de önümüzdeki günler için. Sokaktan gelen arabaların korna sesleri, insanların sesleri benim için hiçbir şey ifade etmiyor. Eskiden olsa bunları duymak bile beni mutlu ederdi çünkü yaşamın hep etrafımda olduğunu düşünürdüm ama şimdi hepsi o kadar yapay geliyor ki. Ben bir yalanı yaşamışım, tıpkı hayatımın önüme senaryo olarak sunulup benim de zorunlu olarak aktörlüğümü ortaya koymam gibi. Bu aktörlük öyle çok hoşuma gitmişti ki.. Bunun nedenini şimdi daha iyi anlayabiliyorum. Yüzleştiğimi sandığım sorunlar, umutsuzluğa kapıldığım anlar benim hayatımdan değillermiş de ondan.. Sanki gizliden gizliye avutuyormuşum kendimi, sanki birgün uyanacağımı seziyormuşum. Evet, sonunda uyandım, 19 sene geçmiş uykuya dalalı. Bu uyku daha da çok yordu beni, üstümde ağır bir halsizlik var. Bir uğultudur gidiyor kafamın içinde, kendimi bile duyamaz oldum. Ama ben yeniden uykuya dalma konusunda kararlıyım. Bu seferki biraz daha farklı. Bu, sonunda hiç uyanamayacaklarımdan..