2000 yılında Sivas Kongre Lisesi'nde başladığım lise yıllarım kayıpsız ve kazançlı 3 yıl sürdü. o zamanlar haliyle tüm yaşıtlarım gibi bende gençtim.

İnternette kazandığımı görüp deli gibi sewinmem daha gibi...

özlüyorum geçmişimi dünümü nedense kendimi cok suskun ve yalnız hissediyorum içimden hep aglamak geliyor sadece tutunacak bir dal arar gibiyim aslında nasıl bir arayıs içinde oldugumuda bilemiyorum yani düzenim bozulmus gibi buda belki calısmaktan ailemden ayrı kalmanın verdigi bir yıprantı bana ama sebep ne olursa olsun nasıl bir düzen içinde bulunursam bulunayım beni ayaga kaldıran birseyin varlıgını hissediyorum ve bu benim tek tesellim

Hepimiz çocuk olduk..Olmadık mı?
Zamanında bizde ağladık zırladık salya sümük, bizdede sakal bıyık yoktu o zamanlar, şirindik.şirin ve bıcırık.İşte tüm o güzel anılara özlem duyanlar için İZEL Abladan Geliyor."Bir Sen - Bir Ben - Birde Bebeeek "

Hani derler ya , insan bazı şeylerin değerini kaybedince anlar diye , bu durumda aynen öyle.İnsan ne kadar istese de dönemiyor o günlere.Hemen hemen herkesin yaptığı bir şey vardır , küçükken soranlara, bir-iki yaş büyük söylenir , büyüyünce de nedense insanlar yaşlarını küçültmeye çalışır.Sanırım belli bir yaşı geçtikten sonra çocukluk günlerini hatırlayıp da özlem duymayan yoktur.Sokakta eli yüzü kir içinde kalmış bir vaziyette eve gidince anneden azar işitmek , akşam ezanı okununca "hadi eveeee" diye bir ses duymak,9 aylık oynarken ilk kaleye geçicek kişinin belirlenmesi için top sektirecekken "son'um" diye bağırmak , çatapatlar,kız kaçıranlar falan.Sonra bir köpek görünce havlamak,bir kedi görünce miyavlamak Onlarla bu şekilde anlaşabileceğini sanmak Hepsini özlüyor insan.