Nedense hayatımda hep birşeylere geç kalmaktan korkarım.Okula geç kalmak ,işe geç kalmak , söylenecek bir söze geç kalmak,kısaca hayata geç kalmaktan yetişememekten korkarım.Bu durum kimi zaman trajikomik durumlara da yol açıyor.

Ben ki geç kalmamak için yürüyerek 10 dakika mesafede olan bir yere minibüs ile giderek ve evden yarım saat erken çıkan birisiyim.Varın siz karar verin

Şu güne kadar hemen hemen hiçbir buluşmaya geç kalmamışımdır.Hep erken giden ve bekleyen taraf olmuşumdur.

Neyse efendim yine gnlerden birgün , okul dönüşü istanbula evlerimize gideceğiz ev arkadaşlarımla.Son gün olduğu içinde bir heyecan var.Valizler hazırlanmış , herşey tamam vaktin gelmesini bekliyoruz.O sırada evi boşalttığımız için birden izlemekte olduğumuz tv gözümüze takıldı."Olum , bunu kutuya koymadık lan!" . Otobüsün kalkmasına 10 dakika yok bile ve biz hala otogarda değil evdeyiz.Neyseki okuldan iki arkadaşım (birisi adige oluyor) beni yolcu etmek için terminal'e gelmişler.Birden telefonum çaldı: "Abi nerdesiniz ya herkes sizi bekliyor , kalkıyor otobüs." Bir anda benim panik atak depreşti Daha evden eşyalar bile aşağı inmemiş bırak otogarı...
Evdekilere "Olum , ben gidiyorum , giderken birde taksi çağırıyorum hemen yükleyip getirin" dedim ve koşaraktan otogarın yolunu tuttum.Neyse ki eve 10 dakika falan.Kan ter içinde kalmış bir vaziyette otobüsü durdurdum.Arkadaşlar geldi , onlara da bir fırça attım , nerde kaldınız diye

4 kişi olduğumuz için beklemişti otobüs , yoksa bir kişinin keç kalması durumunda beklemeyip gittiklerin çok kez şahit olmuştum.
Otobüse bindik ama oradaki insanların yüz ifadelerini görmeliydiniz. Resmen , "Bunlarmıymış , bunları mı bekledik biz o kadar" der gibi aşağılayıcı bir ifadeleri vardı.Aynı zamanda kızgınlardı.
Buradan çıkartılacak ders , "Sen sen ol ,yumurtanın deliğe gelmesini bekleme"